او فقط نه یک دختر                    بلکه مثل مادر بود

صبح یواش یواش                      می­رُفت  خانه و دَمِ در را

مثل دسته گل می کرد              خانه پیامبر را

می نشست و وا می کرد           جانماز بابا را

توی سفره هم می چید              نان و شیر و خرما را

آسیای دستی را                      می نشست و می چرخاند

روی لب گل خنده                    زیر لب دعا می خواند

همواره پدر می گفت:                (( یاور پدر هستی

دختر عزیز من                         مادر پدر هستی ))

شعر از مجموعه کتاب گل و پروانه جلد 4 سروده  آقای سید محمد مهاجرانی