یکی از چیزهایی جالب برای انسان است کشف کردن است.آدم از چیزهای مجهولی که بخواهد آنها را کشف کند خوشش می­آید. بچه ها هم به دلیل حس کنجکاوی زیاد همینطور هستند. قبلا هم در مورد استفاده از جعبه گفته­ام. ببینید بچه های دبستانی من برایم چه نوشته اند:

در محلی که کار می­کنم به من خانم جعبه ای می­گویند.

این هم تصویر جعبه های من :

وقتی وارد کلاس می­شوم با این همه جعبه(البته بردن و آوردن آنها زحمت هم دارد ولی به فواید زیادش می­ارزد)کنجکاوی بچه ها برای اینکه ببینند داخل این همه جعبه چیست به شدت تحریک می­شود .در نتیجه به میزان زیادی می­توانم کنترل کلاس را حفظ کنم.آنها برای اینکه زودتر من جعبه­ها را باز کنم به سوالات من سریع پاسخ می دهند ،کارشان را زود انجام می­دهند و سعی در حفظ سکوت و نظم کلاس می­کنند. ممکن است یک سری جعبه را چند بار با خودم به کلاس ببرم اما داخل جعبه ها هر دفعه چیزهای متفاوتی می­گذارم. یعنی هر بار بچه ها نمی­دانند از داخل جعبه ها چه چیزی بیرون می­آید مثلا دفتر حضور و غیاب ، کتابی که از روی آن درس می­دهم ،کتاب قصه، کارت جایزه، وسایل کاردستی، شکلات، برگه­های کار،وسیله بازی و.....

هنگام باز کردن جعبه هم یک فرصت طلایی برای تکراری لذت بخش خواهد بود.به این شکل که بگویید: بچه ها من حدیث یاآیه فلان را می­خوانم و جعبه را باز می­کنم(اگر آرام بخوانید با لحن کاملا آموزشی بچه­ها هم با شما تکرار خواهند کرد)  یا به قول یکی از مربی­ها ((تا شما یه صلوات بلند بفرستید که فرشته های آسمون بشنون منم سعی کنم جعبه را باز کنم ببینیم داخلش چی هست.))

در این حال مربی باید باز کردن جعبه را به اندازه زمان خواندن بچه طول بدهد تا دو کار هم زمان باشند. این با عث می شود در حین اینکه بچه می­خواهد حس کنجکاویش را ارضا کند و از این کار لذت می­برد همان زمان تکرارش را هم انجام بدهد. به دلیل همزمانی این دو کار نا خودآگاه تکرار هم برایش لذت بخش خواهد شد.